مصدق امیدی نو در افق آیندهی ایران بود.
مصدق در زمرهی نُخبههای
ایرانزمین بود. نُخبهگانی که در گردش تاریخ این میهن بر سنگ آسیاب نحس نخبهکُشی،
قربانی اتحاد جهالت و دایرهی قدرت شدهاند.
او میتوانست تابلوهای تکراری نقش و نگار یافته با امیران و سلاطین جامعهی
سنتی ما را برگرداند تا این ملت روی دیگری از تابلو حیات شایستة آرزوهای خود را
تجربه کند؛
اما کودتا و مماشات با حاکمان بر ملت ما، آن افق در انتظار را تا چند صباحي
پاک کرد و بوف کورهاي در کمين بامدادان آزادي ايرانزمين را بر لب بام اين کشور
نگهداشت.
یاد و آرزوهای بزرگش، با ستارگان دنبالهدار آزادی که از مشروطیت تا هماکنون
میدرخشند، همیشه گرامی باد...
سعید عبداللهی




0 نظرات